کهیر
کهیر برجستگیها و ورمهای مایل به قرمز میتوانند نشاندهنده وجود یکی از بیماریهای پوستی می باشند. وقتی این عارضه بیش از شش هفته طول بکشد، آن را مزمن میخوانند. کهیر میتواند بسیار ناراحتکننده باشد و با خواب و فعالیت طبیعی روزانه تداخل پیدا کند. قبل از طبقهبندی کهیر به عنوان ایدیوپاتیک، پزشک وجود آلرژی یا عفونت را بررسی میکند. حدود 75 درصد موارد کهیر، ایدیوپاتیک هستند. اما ظاهر شدن ناگهانی کهیر میتواند نشانهای از واکنش آلرژیک باشد که منجر به شوک آنافیلاکسی میشود.
علت کهیر
کهیر ایدیوپاتیک مزمن یک حساسیت نبوده و مسری نیست و احتمالاً توسط ترکیبی از عوامل مختلف ایجاد میشود. سیستم ایمنی بدن و آرایش ژنتیکی در این امر تأثیر دارند. همچنین میتواند پاسخی به یک عفونت باکتریایی، قارچی یا ویروسی باشد. مواردی مانند عفونت، حشرات، گرما یا سرما، فشار عصبی، نور خورشید، ورزش، الکل یا خوردن غذاهای خاص، پوشیدن لباس تنگ و موارد دیگر میتوانند در ایجاد کهیر مؤثر باشند.
علائم کهیر
- برجستگی یا ورم قرمز که بیش از شش هفته به طول میانجامد.
- خارش (گاهی شدید است)
- تورم لبها، پلکها یا گلو (آنژیوادم)
کهیر ممکن است محو و دوباره ظاهر شود. گرما، ورزش یا استرس ممکن است علائم فرد را تشدید کنند.
تشخیص علائم
پزشک در مورد تاریخچه پزشکی از بیمار سؤال خواهد کرد و از نظر جسمی او را معاینه میکند. او ممکن است آزمایش خون را تجویز کند و ممکن است فرد را برای آزمایش آلرژی به یک متخصص ارجاع دهد. ممکن است از شما خواسته شود که کارهای روزانه خود اعم از خوردن، پوشیدن و فعالیتهای ورزشی که انجام میدهید را به عنوان برنامه درمانی یادداشت کنید.
درمان کهیر
آنتیهیستامینهای OTC معمولاً اولین مرحله درمان برای کهیر مزمن هستند. اما اگر کهیر با این آنتیهیستامین درمان نشود، پزشک ممکن است یک یا چند نوع دیگر درمان را امتحان کند، از جمله:
- مسدودکننده H2 مانند رانیتیدین، سایمتیدین و فاموتیدین
- کورتیکواستروئیدهای خوراکی کوتاه مدت مانند پردنیزون
- داروهای ضد افسردگی مانند کرم دوکسپین
- سرکوبکنندههای ایمنی مانند سیکلوسپورین و تاکرولیموس
- آنتیبادیهای مونوکلونال مانند اومالیزوماب